2

[coders]

Bir Eylül günü… Susmak için yazıyorum bu sefer…

Şehrin ortasında kalan yanımdan bahsediyorum…

yani, senden, yani bizsizlikten çoraklaşmış kelimelerimden…

Yani buruşturulmus kirli bir peçete gibi burusturdugun adımdan,

yani sevdama ağıtlar yakan çocuk yüreğimden,

yani ellerimle mezara koydugu yanakları al al kızımdan,

yani gidişinin tamda eylül tadından…



Kırgınım üstelik sana…



Beni geceye mahkum eden her faniye olduğundan daha çok…

Kendimi ararken kör karanlıkta,

elma dedim, ölüm çıktı karşıma…

Oysa sen “işte bu sana ölümlerine bedel” dediğim “mucizemdin”

hafızamda aşk var,

karıştırıyorum galiba…

Mucizeler güzel bitmez miydi?



Her hangi iki insanın karşılaşamayacağı gibi karşılaşmıştık seninle

Birbirine kıyısı olmayan kentleri komşu yaptık önce

Ve sonra daldım gözlerine

Gri kentlerin beyaz çocukları kadar siyahtı gözlerin…

ellerin üşürdü, ağlardım… ellerin üşürdü, yanardım…



Kırgınım sana…



bir oyunun tamda ortasındaydım

Saklanıyordum içimden

Kaçıyordum…

Sobelemeye hiçte niyetim yoktu üstelik

Adım geceydi ve gece saklıyordu yara izlerini

Sonra gökyüzünden bir cemre düştü ışıl ışıl

Aydınlandım, yakalandım, sobelendim…

Artık yaralarım belli oluyordu…



Gözyaşı ile karışık bir acıma tadında uzattın ellerini…

Anne tarafına denk gelmiştim sanırım

Kabuklarım vardı ya; kan oldu şimdi…



Masal dedim, olsa olsa masal dedim sana

Çünkü hiçbir şefkat bu kadar acıtmıyordu canımı

ve hiçbir şehir ben olmuyordu sen olmayınca

Mekansızdım yani ama geceydim

Bütün şehirlerin üstüne seriliyordum her günbatımında

ama senin şehrine gün olan başkaydı,

gün tadındaydı ve gece lüzumsuzdu…



Kırgınım sana güzel insan…



Bir tek sen bilirdin yarımlığımı

Beni sahiden leyleklerin getirdiğini

ve en az bir leylek ailesi kadar yuvaya sahip olduğumu bir sen bilirdin

Anne ve baba diyemeyişimi leyleklerin dilsizliğine verdiğimi bir sen bilirdin



Gene saçmalıyorum sanırım öyle ya seni ne kadar sevdiğimi de bilirdin…



Hani koşarak, kaçarak gelirdin bazen…

Neden demezdim; öylesine derdin

Anlat derdim; Susardın

Susma derdim; ağlardın

Ağlama derdim Niye derdin

Boğuluyorum derdim; Susardın…

Niye sustuğunu bilirdim, ağlardım…

çaresizdim



Kırgınım sana işte…

Neden deme…

Kırılacak kadar olan hiçbir şeyim yokta onun için

Beyaz sen kadar kimseye yakışmıyor ;

onun için, aynalar canımı acıtıyor,

gece artık beni saklamıyor ve kızım,

Kardelen’im ölüler ülkesinde karlar altında üşüyor onun için



Hadi yüzüne o maskeyi tak şimdi

Çehren değişsin

Bana yabancı olduğun maskeyi tak

Adım yine önemsiz bir harf dizilimi olsun

Hadi tak o maskeyi şimdi

Gözündeki izlerimi silsin



Belki de kırgınım sana



Öyle bir gittin, karanlık daha bir kör buralarda

Faili belli bir intiharsın şimdi

Avazım çıktığı kadar bağırsam ne değişir

İç kanamalı susmalar düştü payıma

Darağacındaki kelimelerim intikam peşinde yüreğimden

ve sen ne de olsa bir şehrin her hangi bir yerinde,

kimsenin görmediği kan izleriyle elindeki resmi yırtıp rüzgara bırakan,

gözyaşı Kızıldeniz bir yabancısın şimdi…



Şairin dediği gibi : Nerden baksan tutarsızlık, nerden baksan ahmakça…



Ve yazacaklarım bitmedi… Ölürsem belki…!!



( KAHRAMAN TAZEOĞLU )