Ben seni içimde öldürmeye kıyamadım…

[coders]

kendimde o gücü bulabilseydim eğer…

[/b]

Sindiremeyecektim senden kalanları benden uzak



mezarlara koymaya!!!



Diyar diyar dolaşıp yine içime gömecektim seni en



sonunda…



”Ben demiştim” diyenlere, üzüntümü belli



etmemek için kuşandığım



tebessümlerimin ardındaki yaşlarla sulayacaktım



taze mezar toprağına



ektiğim çiçekleri…



Ama ben seni içimde öldürmeye kıyamadım…........................................



Başarabilseydim incitecektim seni…



incinmişliğimin verdiği cahil cesaretle…



Ne var ne yok sayıp dökecektim karşına geçip…



Kendimi hayrete düşürürcesine birer tokat gibi



vuracaktım hiç kullanmadığım o



ağır lafları…



Kıracaktım seni binbir parçaya ayırana kadar…



Ama ben seni incitmeye de kıyamadım…





Elimden gelseydi unutacaktım seni…



Gözlerimden silecektim hayalini ve dilimden adını…



Duman duman atacaktım seni bu şehirdeki tüm



bacalardan;



ama soluduğum havaya karışıp yine dolacaktın



ciğerlerime…







Onlarca damla döküp göz pınarlarımdan



akıtacaktım seni sevgimin atığı diye



ama ıslaklığın kalacaktı elmacık kemiklerimde…



Bu kez de tenimin tuzuna karışacaktın…



“Sözümü tutacağım ,adını



anmayacağım”nağmelerini dinleyip neyi



unutacağımı



unutacaktım seni unutayım derken…



Zaten ben seni unutmaya da kıyamadım…









Ne kadar çabuk geldi ayrılık…



Oysa daha yeni başlamıştık birbirimize ayak



uydurmaya,



daha doğrusu ayak uyduramamaya…



Nedensizliklerin iç çekişlerini dinlerken vedalar



bozdu suskunluğumuzu…







Bana mıydı kızgınlığın yoksa kendine mi



anlamadım…



Kaçar gibi veda ettin…



Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!



Öldürecektim seni…



İncitecektim seni…



Unutacaktım seni…........................................



Ama lanet olsun!!!



kı-ya-ma-dım!!!



Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!



aLıntı